Xavier John*

Xavier John Redmond · Mesaj Sayısı: 1 Kayıt tarihi: 18/02/10

Ad/Soyad:Xavier John Redmond
Rp:

[justify]Büyüleyici siyah bir kuş pencerenin önünden
huşuyla geçiyordu. Onun
havada süzülüşünü izlemek insanın
üzerine inanılmaz bir mutluluk
salıyordu. Uçmak, özgür olmak.
Xavier bu duyguyu hissetmeyeli epey
olmuştu. İçindeki isyankâr
ruh çığlıklarla hemen Quidditch sahasına
gitmesini istiyordu.
Bu mutluluğu teninde tekrar hissetmek bedenini
kapladığını
görmek istiyordu. Mutsuzlukla dışarıdaki havaya baktı.
Sabahın
tüm güzellikleri ve Ekim' in tüm kasvetini toplamış Xavier’ı
isyana
davet ediyordu. Bugün Ekim'in son günüydü ve belkide bir kaç ay
içinde
görebilecekleri son güneşli gündü. Gözlerinde elle tutulabilir
bir
mutsuzluk vardı. Kendini hapsedilmiş gibi hissediyordu. Özgürlüğü
kısıtlanmıştı.
Tek görüş günleri ise Çarşamba'larıydı. Onun da
gelmesine
daha 4 gün vardı. Henüz Quidditch maçları da başlamamıştı.
Ruhu
sıkılıyordu. Kalbide ona eşlik eder gibi az atmaya başlamıştı.
Damarlarında
kanının akmasını sağlamanın tek çaresi vardı. Vücuduna
hava
desteği vermek. Pencerenin yanındaki koltuğu ayaklarıyla iterek
doğruldu.
Vücudunda somut bir istek dolaşıyordu. Yaşamasının tek
çaresinin
ne olduğunu bilen ölüme mahkûm bir tutuklu gibiydi.
Yatakhaneye
ilerleyerek yatağının yanında komodinin kenarına koyduğu
süpürgesini
aldı. Süpürgesinin pürüzsüz sapını elinde dolaştırırken
ateşin
vücudunda kalbine doğru ilerlediğini hissedebiliyordu.
Gözlerinde
kimsenin anlam veremeyeceği bir ışık parıldıyordu. Bunu
sadece
bir Quidditch Oyuncusu anlayabilirdi. Süpürgesinin ucuna altın
harflerle
işlenmiş yazıya baktı;"Ateşoku". Yüzündeki
gurur ve kibir
karışımı duyguyla yatakhanenin soluk kahverengi
kapısını açarak ortak
salona ilerledi. Ateşokunu aldığı günü
hatırlıyordu. Öyle mutluydu ki.
Daha önce hiç şeker yememiş
bir çocuk gibi ilk kez süpürgeye bindiğini
hissetmişti. Daha
önce hiç bu kadar muhteşem bir hediyesi olmamıştı.
Şimdilerde
pek rövanşta bir süpürge olmasa da o günlerde alabilmek için
dükkânın
önünde kuyruk olurdu. Ateşoku gibi bir kaç süpürge daha
çıkmıştı.
Ama Ateşokları popülerliklerini hep korumuştu. Hala en çok
kullanılan
süpürgeler arasındaydı. Xavier onu ellerinde kırılacak bir
eşya
gibi taşıyarak portre deliğinden tırmandı. Giriş Salonundaki
araziye
açılan büyük ve ihtişamlı kapıya doğru ilerledi. Heyecanlı bir
kalabalık
onu içine çekmeye hazır gibiydi. Ama o onlara aldırmadan
arazinin
muhteşem havasıyla ciğerlerini doldurdu. Herkes bu akşam ki
balo
için heyecanlıydı. Durmadan kostümleri ve saçları hakkında
konuşuyorlardı.
Xavier onları duymamaya çalışıyordu. Çünkü kendisi de
onlar
gibi baloya hazırlanmalıydı ve bu süreç onun havada kalacağı
zamanı
daraltıyordu. Diğerleri gibi heyecanlı değildi. Ama etrafa
yayılan
söylentilere göre şimdiye kadar ki en muazzam balo olacaktı. Bu
Cadılar
Bayramı Büyük Salon' da kutlanmak yerine Balo Salonunda
kutlanılacaktı.
Xavier bunu duyduğunda söylentilerin gerçek olabileceği
kanısına
varmıştı. Balo Salonu, içinde her türlü gösteriyi
sağlayabilecek
kadar büyüktü ve çeşitli sihirlerle donatılmıştı. Xavier
en
son Balo salonuna girdiğinde ne için orada bulunduğunu hatırladı;
Savaşta
ölen kahramanlar için yas töreni. Balo ağlıyor gibi
görünüyordu.
Slytherin'lerin bile üzüldüğü görülebiliyordu. Ki bu
odanın
sihrinin bir parçası gibi görünüyordu. Oda kendini içindeki
kutlama
ve anma gibi törenler için hazırlıyordu.

Gecenin nemiyle
ıslanmış
çimleri ezerek Bekçi kulübesinin arkasındaki patikadan
Quidditch
sahasına ilerliyordu. Yasak Orman çekiciliğini ve gizemlerini
kullanarak
insanları içine çekmeye çalışıyordu. Öğrenciler arazinin
ıslaklığına
aldırmayarak çimlere yayılmıştı. Xavier' de onlar gibi bu
ortamın
etkisindeydi. Öğleden sonraki dersler iptal edilmişti. Ki bu da
bu
Cadılar Bayramı' nın Hogwarts' ın tarihine geçeceğinin bir
kanıtıydı.
Ayaklarının altında ezilen çimlerin seslerinin dışında
sessizlikle
Quidditch Sahasına ilerledi. Artık adımlarını çamurlaşmaya
başlamış
toprakta atıyordu. Vücudunu kaplayan bir sıcaklık ellerine
doğru
ilerledi ve Ateşokunu istemsizce kaldırmasını sağladı. Xavier
Ateşokuna
atladığında tüm hapsedilmişliğinin üzerinden gittiğini
hissetti.
Neşeyle çığlık attı. Hava onu sevinçle kucaklamıştı.
Gökyüzüne
doğru hızla uçtu. Ateş oku hızlandıkça o sesini daha da
yükseltiyordu.
Gülümseyerek Tutucu çemberlerinin içinden geçti.
Kahkahalarıyla
sarsılan Quidditch sahası onu bırakmaya niyetli değildi.
O da
onu. Elinde olmadan gülümseyip çığlıklar atarak Ateş okunun havayı
yararken
çıkardığı sesleri kuvvetlendiriyordu. O kendini kaybetmişken
saatinin
tik taklarını duyamıyordu. Zaman gittikçe ilerliyordu. Bir
saat
sonra Cadılar Bayramı Balosunun başlayacağının farkında bile
değildi.
Nefes almak ve vücudunu dinlendirmek için havada birkaç
saniyeliğine
durakladı. Beyninde biraz önce ona buraya gelmesini
söyleyen
şimdi ise kızgınlığa bürünmüş bir ses saate bakmasını
söylüyordu.
İstemsizce sol elini kaldırıp kıyafetinin kapattığı saati
gün
ışığına çıkardı. Gözleri dehşetle açıldıktan bir saniye sonra yere
dalışa
geçti. Toprağı ezerken gittikçe hızlanıyordu. Artık koşmaya
başlamıştı
ki arazinin bittiği noktaya, Hogwarts kapısına vardı.
Arazinin
havasını son bir kez ciğerlerine çekerek Hogwarts’ın heyecan
kokan
havasına daldı. İnsanlar telaş içinde koridorlarda koşturuyordu.
Birçoğu
kıyafetlerini giymişti bile. Xavier onların yanından geçerken
büyük
bir tezat oluşturuyordu. Diğerleri kostümlerini üzerine
geçirmişken
o terli eşofmanlarıylaydı. Koridor boyunca koşup ortak
salonuna
vardı. Ev cinlerinin telaşlı sesleri duyulabiliyordu. Portre
deliğini
hızla açarak içeriye daldı. Arkadaşlarından bazıları ona
şaşkınlıkla
seslenirken o elini aceleyle sallayarak yatakhaneye koştu.
Dün
gece hazırladığı kıyafeti gardıropta asılı duruyordu. Ama önce
sıcak
bir duşa girmeliydi. Buna zamanı yoktu. Bildiği tüm sihirleri
zihninde
gözden geçiriyordu. En sonunda sık kullanılan bir sihir aklına
geldi.
Asasını
vücudunun etrafında gezindirerek; "Aklapakla" diye
mırıldandı.
Vücudundaki kirler vantuzla emilirmiş gibi asasının içine
ilerlerken
o temizlendiğini hissediyordu. Şimdi temizlenmiş olan
vücuduna
en sevdiği parfümünü sıkarak kıyafetini giyindi. Saçları
kendisinden
geçmiş gibi görünüyordu.

Adımlarını kendinden emin
bir
şekilde ortak salona çevirdi. O içeriye girdiğinde birçok bakışı
üzerinde
hissedebiliyordu. Utangaç bir gülümseme suratını kaplarken
çekingen
bir şekilde portre deliğinden tırmandı. Bu kıyafetle çok zor
oluyordu.
Aslında kesimi kolay hareket edebilmeyi sağlıyordu. Ama
Xavier
böyle bir kıyafeti ilk kez giyiyordu. Kendini şimdiye kadar hiç
olmadığı
gibi hissediyordu; Yakışıklı ve çekici. Koridorlardan geçerken
bakışlar
üzerine çevriliyordu. Suratının kırmızıya dönüştüğünü
hissedebiliyordu.
İçinden Keşke bu olmasa diye diliyordu. Ama bu
gecenin böyle
geçeceği belliydi. Ona yüzyıllarmış gibi gelen birkaç
dakika
sonra Balo Salonunun kapısı gözüktü. Salonun ışıklandırması
koridora
yansımıştı. Daha salona girmeden içini bir heyecan bürüdü.
Salon
bitene kadar görevlilerden başka kimse görememişti. Birçok kişi
içeri
akın ediyordu. Xavier kapıdan içeriyi adımladığında nutkunun
tutulduğunu
fark etti. Hogwartsta daha kaç tane sürpriz yaşayacaktı.
Hayatı
boyunca hiç böyle bir görkem görmemişti. Zorlukla yutkunarak
etrafına
bakınıyordu. Keşke 10 tane gözüm olsaydı diye düşündü. Çünkü
etrafı
bir an önce gözlemleyebilmeyi istiyordu. Oda siyah ve kırmızının
aşkıyla
döşenmişti. Salonun ışıklandırması on metre yukarıda süzülen
oyulmuş
devasa balkabaklarının içinden gelen ışıkla yapılıyordu.
Masalar
oyulmuş devasa balkabakları şeklinde dizayn edilmişti. İnsanlar
içine
girip oturabiliyorlardı. Siyah perdeler pencerelerin etrafından
dolanıyor
ve odayı bir çadıra dönüştürüyordu. Dans pisti salonun büyük
bir
kısmını kaplıyordu ve dans pistinin üzerinde muazzam bir
ışıklandırma
vardı. Burayı Muggle'ların deyimiyle; bir Diskoya
dönüştürmüşlerdi.
Xavier şaşkınlık içinde masalardan birine geçti.

[/justify]